هرگز مرا نخواهید شناخت!

چون من مثل شما نیستم.

کی می تونه تحمل کنه که کسی رو در آغوش بکشه که

تمام وجودشو خار پوشونده؟

کسی به من نزدیک نمیشه.

چون همه می دونن که باید از خار فاصله بگیرن.

ولی کی می دونه که من منجی هزاران هزار موجود نیازمند و وامانده ام؟

با تمام وجودشون لمس می کنن.

همونها وجود منو می شکافن تا از وجود من ، وجود دوباره ای بگیرن.

من خودم به اونا می گم که منو بشکافین!

چون اگه بتونم زندگی کسی رو نجات بدم ، هرگز نمی تونم خودم رو ببخشم

که زندگیم رو به زندگی اونا ترجیح بدم.

همیشه زندگیم رو ذره ذره به تشنه ها بخشیدم ولی هنوز هم

قویترین ریشه را دارم.

هیچ کس منو نشناخت

کاکتوس ها تو هر بیابونی هستن !

پیدا کردنشون هم سخت نیست.

ولی معنی کاکتوس رو فقط تشنه ها می فهمن ولی

بعد از رفع تشنگی دیگه هیچی یادشون نیست.

آدما اگه با تمام وجودشون هم خوش طینت های بدصورت رو

ببینن ، ازشون فرار می کنن!

ولی بی اراده تمام وجودشونو در اختیار خوش صورت های بدسیرت

قرار می دن تا سرنوشتشون رو یه آدم بدون سرنوشت رقم بزنه!

اما من هنوز هم امیدوارم بشری که از جنس خدا خلق شده ،

"روزی بتونه حقیقت رو پیدا کنه"

در انتهای هر سفر

در آیینه

دار و ندار خویش را مرور می کنم

این خاک تیره این زمین

پایوش پای خسته ام

این سقف کوتاه ، آسمان

سرپوش چشم بسته ام

اما خدای ِ دل

در آخرین سفر

در آیینه به جز دو بیکرانۀ کران

به جز زمین و آسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام ، کجا؟

ندیده ای مرا ؟

روزی از انبار بگذشـــــــتی امـــــــــام

دید جمعی در تلاش و اهـــــتــــــمام

مرحباگویان به دنــــــــبال ســـــــرش

تا رسند آنها به گرد اســــــتــــــــرش

گفت مولا هان چه کاری می کنید ؟

این چنین پستی و خواری می کنید

مردمان گفتند این آیین ماســـــــت

پاسداری از امام دیـــن ماســــــــت

می چکد از بام تقدیر آیه ھای درد

من اسیر خواب افکار کثافت پیشهٔ ولگرد

خسته ام از سایه ھای مرگبار انزوا

جان به لب ھایم رسیده زین سکوت سرد

بر زمینم ساز ھا را سر زدند

ریشه ی اندیشه را از ته زدند

بار دیگر تشنه ام من ، تشنه‌ی یک شعر ناب

تشنه‌ی فریاد دردی از دل پوسیده ام

بار دیگر مست مستم ، بی می و جام شراب

چون که عکس کودکان بی وطن را دیده ام

در این شـــب ظلــــمـانــی      بــی روشــــنی مهتاب

این شب که به هر مویـش       آویــــــــخته صد مرداب

هر گوشه دوصد عاقــــــل       بینـــی تو به قعر خواب

ای عــــقل رهـــایـــــم کن       ای خـــواب مرادریــــاب

........................................

آواز قــــــنـــــاری‌هــــــــــا       آمــــیــــخـــتــه با کینه

فـــــریـــــاد چـــــکـاوک‌ها      پنهــــان شـده در سینه

بــشـکسته در این ظلمت      هــم آب و هـــم آیـیـــنه

از خاطـــره‌ها رفـــــتــــــه      آن شـــادی دیــریـــنـــه

ایـــن ســــرخی مهر و مه     هســـت از مدد سرخاب

ای عـــقــــل رهـــــایم کن      ای خـــــواب مــرا دریاب

........................................

اروپا: موفقیت مدیر بر اساس پیشرفت مجموعه تحت مدیریتش سنجیده می‌شود

ایران: موفقیت مدیر سنجیده نمی‌شود، خود مدیر بودن نشانه موفقیت است 
 
اروپا: مدیران بعضی وقتها استعفا می‌دهند

ایران: عشق به خدمت مانع از استعفا می‌شود

چه امیدی به ملتهای دربند غلامی و غم باره گی !!